می روم چون سایه ای تنها، نمی دانم کجا

خویش را گم کرده ام، اما نمی دانم کجا  

با من امشب حس یاد کدامین آشناست

روزگاری دیده ام او را، نمی دانم کجا  

دیدمش درکوچه ساران غبارآلود وهم

او نمی دانم که بود، آنجا نمی دانم کجا  

آن قدر رفتم که حتی سایه ام از پا نشست

مانده بر جا رده پایم تا نمی دانم کجا

یک صندلی کنار رویاهایم

                                از آن تو

                                                 بنشینی یا بروی.........

او

از غرق شدن می ترسید.

برای همین، هیچ وقت شنا نمی کرد،

سوار قایق نمی شد،

حمام نمی کرد،

و به آبگیری پا نمی گذاشت.

شب و روز در خانه می نشست،

در را به روی خود قفل می کرد،

چفت پنجره ها را می انداخت.

و از ترس اینکه موجی سر نرسد،

مثل بید، می لرزید!

عاقبت آنقدر گریست

که اتاق از اشک پر شد

و او را در خود غرق کرد

ساده است 

فقط یک تیغ می خواهد و یک رگ 

فقط کافی است 

دلت تنگ باشد و دنیایت کوچک 

نمی دانی چه لذتی دارد 

هم آغوشی تیغ با رگ 

چند لحظه ی بعد 

درد 

سوزش 

خون 

ودر اخر مرگ 

بعد 

کسی فریاد می زند : 

او مرده است 

مـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــرده 

تو را به بهشت راه نمی دهند 

به جرم خودکشی 

به جرم مرگ

 و اصلا مهم نیست...

نازنین آمد و دستی به دل ما زد ورفت

پرده خلوت این غمکده بالا زد ورفت

کنج تنهایی ما را به خیالی خوش کرد

خواب خورشید به چشم شب یلدا زد و رفت

درد بی عشقی  ما دید و دریغش آمد

آتش شوق درین جان شکیبا زد و رفت

خرمن سوخته ما به چه کارش می خورد

که چو برق آمد و در خشک  و تر ما زد و رفت

رفت و از گریه توفانی ام اندیشه نکرد

چه دلی داشت خدایا که به دریا زد و رفت

ولی ای آخرین رویای عشق!

هیچ چیز خیالِ روی تو را از جان من دور نمی تواند کرد.

((اگر چشمان من دریاست   تویی فانوس شبهایش))

سخن از ماندن نیست
           من و تو رهگذریم
                        راه طولانی و پرپیچ و خم است
                                         همه باید برویم تا افق های وسیع
                                                           تا آنجا که محبت پیداست

نمی توان در واﮊه ها گنجاند

احساس من را به تو

احساس من به تو،

نیرومندترین احساسی است که تا کنون داشته ام

با این حال هنگامی که می خواهم آن را به تو بگویم

یا حتی آن را برایت بنویسم

واژه ای را نمی یابم که حتی بتواند

احساسی نزدیک به ﮊرفای احساس مرا بیان کند

و گرچه نمی توان

جوهر چنین احساس شگفت انگیزی را بیان کرد

می توانم بگویم در کنار تو چه احساسی دارم

آن گاه که در کنار توام

گویی پرنده ای هستم که آزاد در آسمان صاف و آبی رنگ بال

می گشاید

 گویی گلی هستم که شاداب گلبرگ هایش را می گشاید

گویی موجی هستم در اقیانوس

که توفنده بر ساحل می کوبد

گویی غرق در زیبایی ها گشته ام

و این تنها بخش کوچکی است

از احساسی شگفت انگیز که در کنار تو دارم

شاید واژه عشق را از آن رو ساخته اند

تا ﮊرفا و شکوه احساس من

به تو را بیان کند

و انگار که این توان را ندارد

ولی بدان خاطر که عشق کماکان بهترین واژه هاست

بگذار هزار بار بگویم

بیش از عشق

عاشق تو هستم

از کنار هم می گذریم بی اعتنا به روابط انسانی ؛ بی توجه به احساسات و عواطف یکدیگر؛ به نیازهای هم وحتی گاهی به انسان بودن یکدیگر.

دلهره از دست دادن عزیزان ؛تلاش برای رهایی از عشق ؛ به سوگ عزیزی نشستن همه و همه موقتی است جز عشق

عشق به خود ؛ عشق به هم نوع ؛ عشق به زندگی و عشق به دوست

آری ؛ تنها و تنها عشق است که ماندنی است

پس عشق بورزیم به دور از دلهره فردایی که بی عزیز باشد  و فردا حسرت دیروز با عزیز بی عشق را نخوریم

 پاییز هم از راه رسید,فصلی که من ازآن خاطره های زیادی دارم فصلی که با هر      لحظه اش زندگی کرده ام ,بچگی و سادگی کرده ام  و عاشقی ...

فصلی که زیر نم نم بارانش از ته دل خندیده ام ولی کسی نفهمیدفصلی که زیرنم نم بارانش زار زده ام باز کسی نفهمید.

وای پاییز چقدر غریب است درست مثل خودم.

در پاییز دلم برای باغچه ها می سوخت برای گل های حیاط مان ولی........راستی!   او دلش برا ی من می سوزد؟؟

می خواهم همه بدانندمن بزرگ شده ام ,من از هیچ کس هیچ کینه ای در دلم ندارم من هنوز عاشق پاییزم  می خواهم زیر بارانش راه بروم بخندم ,گریه کنم...می خواهم با هر لحظه اش زندگی کنم...

تمام خاطره های بدی که از او برایم مانده  از  قلبم پاک می کنم ولی خوب هایش را نگه می دارم تا وقتی یادم افتاد با خود بگویم عشق من خوب بود ولی....

يادم می آید ... يادم می آید وقتی كه می خاستی تنهایم بگذاری و بروی... 

داشتی وسايلت را جمع ميكردی ... دنبال من می گشتی كه خداحافظي كنی ... 

ولي من در کوچه زير نم نم باران منتظرت بودم ...  

تعجب نكن چرا موقع رفتنت گريه نكردم ... بخاطر اينكه  

براي گريه كردن يك عمر وقت داشتم ولی براي ديدن  

 فقط چند لحظه باقی مانده بود ...  

وقتي آخرين نگاهت را ديدم دلم لرزيد ... 

 فكر  می كردم برميگردی ...... 

  اما

امروز همان فردایی است که نگرانش بودم .

می نویسم از درد ...

می نویسم از درد زیرا که درد آغاز عشق

و عشق

آغاز پروانگی

و پروانگی

آغاز ویرانگی ست ... . 

می نویسم برای دل های دردمند، برای آنها که دوستشان دارم

برای آنها که

دوست داشتن را فهمیده اند.  

می نویسم اما نه برای هزاران کسی که از این جا می گذرند

برای هزاران کسی که این درد را شنیدن

اهمیت داشته باشد یا نداشته باشد

نه ...

نه نه نه

می نویسم برای او که درد را می فهمد. و دیگر هیچ ...

چگونه فراموشت کنم تو را ، که از خرابه های بی کسی به قصر سپید

عشق هدایتم کردی .

عاشقی بی قرار و یاری با وفا برای خویش ساختی .

 برای اشکهای او شانه هایت را ارزانی داشتی .

و با صدای عاشقانه ات دلش را به دست آوردی .

چگونه فراموشت کنم تو را ، که سالها در خیالم سایه ات را می دیدم .

و طپش قلبت را حس می کردم . و به جستجوی یافتنت به درگاه پروردگارم

دعا می کردم ، که خدایا پس کی او را خواهم یافت .

چگونه فراموشت کنم تو را ،

که همزمان با تولدت در قلبم همه را فراموش کردم .

برایم تمامی اسم ها بیگانه شده اند و همه خاطرات مرده اند .

دستم را به تو می دهم قلبم را فکرم را به تو می دهم .

دیگر با من غریبه شده اند و تمامی لحظات تو را می خواهند و برای عطر نفسهایت دلتنگی می کنند .

چگونه فراموشت کنم تو را .

که قلم سبزم را به تو هدیه کردم که حتی نوشته هایت همرنگ نوشته هایم باشد .

پیشترها سبز را نمی شناختم ، بهتر بگویم با سبز رفاقتی نداشتم . سبز را با تو

شناختم و دلم می خواهد که با یاد تو همیشه سبز بنویسم . دلت را به من بده ،

فکرت را به من بده سرت را روی شانه هایم بگذار.

وبگذار عطر کلماتت را میان هم قسمت کنیم ....

پس هیچ وقت فراموشت نخواهم کرد تا وقتی نفس می کشم ...

قانون تو تنهايی من است

و تنهايی من قانون عشق

و عشق ارمغان دلدادگيست

و اين سرنوشت سادگيست !

چه قانون عجيبی

چه ارمغان نجيبی

و چه سرنوشت تلخ و غريبی

كه هر بار ستاره های زندگی ات را

با دستهای خود

راهی آسمان پر ستاره’ اميد كنی

و خود در تنهايی و سكوت

با چشمهايی خيس از غرور

پيوند ستاره ها را به نظاره بنشينی

و خموش و بی صدا

به شادی ستاره های از تو گشته جدا

دل خوش كنی

و باز هم تو بمانی و تنهايی و دوری

و باز هم تو بمانی و

يك عمر صبوری ...!

زندگي چيست ؟ اگر خنده است چرا گريه ميكنيم ؟

 اگر گريه است چرا خنده ميكنيم ؟

 اگر مرگ است چرا زندگي مي كنيم ؟

 اگر زندگي است چرا مي ميريم ؟

اگرعشق است چرا به آن نمي رسيم ؟

اگرعشق نيست چرا عاشقيم؟

چنان ریختم که باد ریختنم را احساس نکرد،

چنان سوختم که آتش ،صفحه های پرشده ام را در خود فرو برد.

چنان شکستم که که چهار دیواری کوچک زندگیم شکایتی نکرد.

من زندگی ام را به تو و تو را به تجربه ای ناتمام باختم.

من،مرگ را چشیدم.

همان طور که خوشبختی را احساس کردم و

محو شدم در تمام تصاویری که به آن نقش می دادیم و هنوز،

شب را در دایرهء کوچک زندگی ام سپری می کنم

و نقطه اوج زندگی ام در اندوه مه گرفته و محو گشته ای می بینم.

می بینی آنقدر بزرگ شده ام که دقیقه ها را به ساعت ها می فروشم

و شیرینی محبت را با تلخی دو چندان فرو می دهم

و گرفتار نفرتی هستم که زندگی ام را از من چپاول می کند.

ولی من مات مانده ام به سیاهی،به قلبی که هرگز مرا دوست نداشت.

راست می گفتند،من هنوز بچه ام .چرا که هنوز قانون زیستن را بلد نیستم

و نمی دانم این امتداد مرا به کجا خواهد کشاند.

ولی مطمئن هستم انتهای من تو ...

چرا که معنی دوست داشتن را از تو یاد گرفته ام ...

من به دوچيزعشق مي ورزم يكي تووديگری وجودتو

به دوچيزاعتقاد دارم يكی خدا وديگری تو

من دراين دنيا دوچيزمي خواهم يكی تووديگري خوشبختی تو

من اين دنيا را برای دوچيزمي خوام

يكی تووديگری برای با توماندن